Kattekrabbels Forum

Volledige versie: Tosca
U bekijkt momenteel een uitgeklede versie van ons materiaal. De volledige versie met bijbehorende opmaak weergeven.
Tosca komt uit het asiel in Sliedrecht. Ze is daar als wilde zwerfkitten samen met haar moeder en broertje binnen gebracht toen ze ongeveer 18 tot 20 weken oud was. Mijn man was weg van haar, een lekkere pittige tante, zei hij.

En dat is ze ook. In haar hart is ze altijd een wilde buitenkat gebleven, en ze brengt bijna al haar tijd door in het park aan de overkant van de straat. Tot voor kort kwam ze nog wel regelmatig thuis om te eten, maar het laatste half jaar heeft ze blijkbaar een kosthuis in het park zelf gevonden. De tuinen van de aanleunwoningen en appartementen van het bejaardenhuis grenzen aan het park, en er wonen daar diverse mensen die voer neerzetten voor de katten.

Als we haar willen zien moeten we dus naar het park. Ze laat zich niet altijd zien, soms heeft ze geen zin, maar als ze tevoorschijn komt is ze heel blij ons te zien, en moet er uitgebreid geknuffeld worden. Maar als er een vreemde in de buurt komt is ze meteen weer vertrokken.

[Afbeelding: meisje8_zpsb0b04788.jpg]

[Afbeelding: meisje4_zps669530de.jpg]
Wat een mooie en leuke cyper.
Ze ligt wel lekker in het zonnetje.
Mooi meissie hoor Smile

Vind je het niet vervelend dat ze ingepikt is?
En zou je haar zo nodig wel naar de dierenarts krijgen, of zou er een vangkooi aan te pas moeten komen ?

Ik zou een beetje nerveus worden van zo'n buitenkatje Smile
Ze is niet ingepikt.
Ze kwam al nooit thuis, behalve om te eten. Ze is en blijft in haar hart gewoon een wilde kat.
Ik heb haar een keer 3 maanden binnen gehad, nadat ze 2 weken zoek was geweest. Ze had ergens ingesloten gezeten en had een zwaar ontstoken wond in haar oksel, die niet dicht ging. Hij bleef smetten. Ze werd zo depressief van dat gedwongen binnen zitten dat ze een paar keer uitgebroken is. Ze heeft letterlijk het kattenluik er uit geramd, terwijl ze met een lampekapje op liep. Uiteindelijk heb ik de dierenarts voor de keus gesteld: wondranden wegsnijden en huidtransplantatie, of inslapen.
ik kon niet meer aanzien hoe ze er geestelijk aan onderdoor ging. Die doffe, lusteloze, trieste ogen.....

Gelukkig is de transplantatie geslaagd, en een week later zat ze weer lekker in haar park. Dolgelukkig was ze.

Ik kan haar pakken. Ze vindt het absoluut niet fijn, maar als het moet lukt het. Af en toe pak ik haar heel even op, geef haar een snelle knuffel en zet haar weer neer. Ze stribbelt tegen, maar ze accepteert het.

[Afbeelding: hikers11_zps7a3b5281.jpg]

Ik word er soms ook wel nerveus van, vooral als we haar wat langer niet zien, maar ze is wie ze is, en dat heb ik te accepteren. Eigenlijk vind ik het ook wel heel mooi dat een onafhankelijk, vrijgevochten typetje als zij, die eigenlijk weinig van mensen moet hebben, toch zoveel aanhankelijkheid jegens ons toont, en ons zo onvoorwaardelijk trouw is. Want ze komt ons altijd vreselijk enthousiast begroeten.
Een huiskat zal ze alleen nooit worden. Ze is in het wild geboren, en ze wil in het wild leven. Het is haar eigen keuze, en dat kan je alleen maar respecteren, het is HAAR leven, en zij is op deze manier gelukkig.
Ze kan thuiskomen wanneer ze maar wil, het kattenluik gaat altijd voor haar open.
Bijzonder hoor Tosca!

Ik heb Karel gehad, een kater levend op een volkstuincentrum. Heb 'm alles bij elkaar nog geen jaar gehad... Karel bracht alle prooi levend thuis en wij moesten daar heel blij mee zijn... niet dus. Iedere keer alles vangen en weer buiten zetten. Op 'n dag ging Karel [zomer] de hort op ...met vakantie... en na de herfst kwam hij weer thuis en liet zich 3 dagen en 2 nachten vertroetelen. Kwam thuis met een gevangen levende merel en die liet ik meteen weer vrij... foutje... vond Karel. Hij keek mij heel bewust aan en dat was de laatste keer dat ik Karel zag, ik weet dat hij voor zichzelf kan zorgen, dus dat is geen probleem!
En dan nog, je moet je er bij neerleggen, kan niet anders.
Wat een geluk dat je haar er toch bovenop hebt kunnen helpen!
Wij halen regelmatig katjes van de straat die gemene okselwonden hebben door hun bandje, en idd dat soort wonden geneest zo moeizaam.

En goed dat je er zo tegenover kan staan met respect voor het wezen van deze kat!

Jolan, lijkt me vreselijk, niet weten hoe of wat Sad
Maar op een gegeven moment kan je niet anders dan het accepteren, als alle zoeken niets oplevert.
Ja, accepteren en loslaten, het is je kind en het is verdwenen / weg. het enige positieve is dat hij zelf is weggegaan, niet gekidnapt door iemand, daar ben ik niet bang voor, gewoon weg ging hij!